تبلیغات
مددکاری - زمانی برای گفت‌وگو با فرزندان
منوی كاربری

این وبلاگ را صفحه خانگی خود كن !    به مدیر وبلاگ ایمیل بزنید !    این وبلاگ را به لیست علاقه مندی های خود اضافه كنید !

پیغام مدیر : به شما كاربر گرامی سلام عرض می كنم . امیدوارم در این وبلاگ دقایقی خوبی را سپری كنید . برای آگاهی از امكانات این وبلاگ خواهشمندم كه تا آخر صفحه این وبلاگ را مشاهده نمایید .

نظرسنجی
آدرس های دیگر
صفحات وبلاگ
لینك به ما / لوگوی دوستان
لینك به ما


لوگوی دوستان

آمار وبلاگ
امروز :

بازدید های امروز :

بازدید های دیروز :

كل بازدیدها :

كل مطالب :

كل نظرات :

ایجاد صفحه : - ثانیه

پنجشنبه 24 خرداد 1386
زمانی برای گفت‌وگو با فرزندان

زمانی برای گفت‌وگو با فرزندان  

      

 

والدین - لادن نصیری:

زمانی كه گفتگو میان والدین و بچه‌ها در منزل اتفاق می‌افتد، گامی مؤثر در جهت ارتباط صمیمانه برداشته می‌شود.

زمانی كه بچه‌ها به مدرسه می‌روند، معمولاً والدین كمتر درگیر وجوه عاطفی زندگی فرزندان هستند. چون به هر حال بچه دیگر مانند سالهای پیش از مدرسه، متكی به شما نیست.

البته این بدین معنا نیست كه فرزندتان دیگر به شما نیازی ندارد. بچه‌ها به زمان‌هایی نیاز دارند تا در كنار خانواده احساس عزت و امنیت كنند

 

 

 

 

زمانی برای گفت‌وگو با فرزندان  

      

 

والدین - لادن نصیری:

زمانی كه گفتگو میان والدین و بچه‌ها در منزل اتفاق می‌افتد، گامی مؤثر در جهت ارتباط صمیمانه برداشته می‌شود.

زمانی كه بچه‌ها به مدرسه می‌روند، معمولاً والدین كمتر درگیر وجوه عاطفی زندگی فرزندان هستند. چون به هر حال بچه دیگر مانند سالهای پیش از مدرسه، متكی به شما نیست.

 

البته این بدین معنا نیست كه فرزندتان دیگر به شما نیازی ندارد. بچه‌ها به زمان‌هایی نیاز دارند تا در كنار خانواده احساس عزت و امنیت كنند. زمانی كه گفتگو میان والدین و بچه‌ها در منزل اتفاق می‌افتد، گامی مؤثر در جهت ارتباط صمیمانه برداشته می‌شود.وقت گفتگو زمان مشخصی است. دست كم روزی سی ‌دقیقه وقت برای خود و فرزندتان در نظر بگیرید.

 

در گفتگو یا بازی بی‌مقدمه و برنامه‌ریزی نشده، سعی كنید كه از نظر و خواست فرزندتان تبعیت نمایید.هدف این است كه به خواست او عمل كنید و تا حد امكان خود را با او هماهنگ سازید. با بچه‌های كوچكتر باید مثل خودشان روی زمین بنشینید و عروسك بازی یا ماشین‌بازی كنید.

 

اهمیت وقت گفتگو بسیار بیشتر از نفس صرف وقت با بچه است زیرا فرزندتان در این مدت رخصت می‌یابد كه جهت بازی یا گفتگو را تعیین كند. فعالیت‌های كم‌تحرك مانند ساختن پازل، خواندن كتاب، تماشای یك برنامه آموزشی از تلویزیون و... با این كه مهم و سازنده هستند ولی مانند گفتگو مفید و مؤثر واقع نمی‌شوند.

 

 لازم است كه خود را كاملاً با دلبستگی‌ها و علایق و سلایق فرزندتان درگیر و همراه كنید. بنابر این بهتر است كه تلویزیون و یا رادیو را خاموش كنید تا هیچ چیزی مانع و مزاحم ارتباط تنگاتنگ و صمیمانه شما و فرزندتان نباشد.

 

هدف شما این است كه به فرزندتان كمك كنید تا به صورتی راحت‌تر و كامل‌تر درباره موضوعات دلخواهش صحبت كند. انجام دادن این كار از طریق بازی كردن با او یا از طریق بحث در مورد موضوعاتی مانند زندگی، عشق، آزادی، بازی‌های ویدئویی، صحبت در مورد پدربزرگ یا مادربزرگ كه تازه فوت شده و یا هر موضوع دیگری كه مورد علاقه فرزندتان باشد، ‌امكان پذیر است.

 

چنانچه دخترتان عروسك‌بازی می‌كند و می‌خواهد كه شما نقش فرد بدی را كه به قصر عروسك‌ها حمله می‌برد، بازی كنید، حتماً بپذیرید و آن نقش را اجرا نمایید. اگر می‌خواهد در این باره صحبت كند كه شما پدر و مادر بدی هستید كه اجازه نمی‌دهید تا ساعت ده شب بیدار بماند، با او همراهی كنید و مثلاً بگویید: بیشتر در این مورد توضیح بده.

 

چنانچه می‌گوید كه از معلمش بدش می‌آید نگویید كه در مورد معلمت این طور صحبت نكن! بگویید: معلم‌ها هم گاهی اشتباه می‌كنند. معلم تو امروز چه كار كرده؟‌

 

 تبادل حرفها بین شما و فرزندتان لزوماً نباید خیلی عمیق و مربوط به رویدادهای روز باشد. فقط باید خودتان را با او همراه كنید و جزیی از دنیای او شوید، چون به نظر می‌رسد كه هسته اصلی تمام ارتباطات موفق انسانی چنین همدلی صمیمانه‌ای باشد. اگر بچه‌ها چنین همدلی را به اندازه كافی تجربه كنند، در شناخت و درك نیازهای دیگران مستعدتر و علاقه‌مندتر می‌شوند.

 

در زمان گفتگو، فرزندتان احساس می‌كند كه مورد توجه و حمایت شماست و همه حرف‌ او را می‌فهمند. در دوران كودكی كمتر مسئله‌ای وجود دارد كه دست كم تا حدی از طریق وقت گفتگو قابل حل نباشد.بچه‌هایی كه در زمینه یادگیری مشكل دارند، می‌توانند تخیلات‌شان را با استفاده از گفتگو توسعه دهند تا بتوانند عواطف و ایده‌هایشان را تصویر كنند؛ قابلیتی كه در عملكرد بهتر آنها بسیار مؤثر خواهد بود.

 

بچه‌های دیگر می‌توانند در زمان گفتگو یاد بگیرند كه چگونه نگرانی‌های احساسی عاطفی خود را به زبان بیاورند نه این كه بی‌جهت از سر درد یا درد سایر قسمت‌های بدن شكوه نمایند. بچه‌های پرخاشگر یاد می‌گیرند كه احساس امنیت كنند و در نتیجه هنگامی كه عصبانی می‌شوند كمتر آمادگی پرخاشگری دارند.

 

 

  منبع : http://www.hamshahri.net/News/?id=22314

 

 

نوشته شده توسط محمد برخورداری ساعت 09:06 ق.ظ موضوع مطلب :‌ مسایل کودکان ونوجوانان ,

ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت | نظرات ()


This Template Designed By Theme.MihanBlog.Com And Davood Jafari